John Ambrose Fleming

Fleming genialny innowator, Fleming był szczególnie biegły w rozwiązywaniu problemów technicznych, aw różnych okresach swojego życia był blisko zaznajomiony z Jamesem Clerkiem Maxwellem, Thomasem Edisonem i Guglielmo Marconim. Flemingowi nie było łatwo zdobyć wykształcenie, które pozwoliłoby mu utrzymać tak wyjątkowe Towarzystwo. Jako najstarszy z siedmiorga dzieci pastora i jego żony, był głównie odpowiedzialny za utrzymanie się przez lata studiów. W rezultacie jego edukacja była kilkakrotnie przerywana, podczas gdy Fleming podejmował różne prace, aby przetrwać.

Fleming początkowo zapisał się do London ’ s University College w 1867 roku, po ukończeniu większości wcześniejszej edukacji w University College School, gdzie wykazał się zdolnością do nauki. Studiował fizykę i matematykę podczas studiów licencjackich, pracując jako Stoczniowiec w Dublinie, a następnie jako urzędnik w firmie londyńskiej. Studia ukończył w 1870 roku. Chociaż chciał uczęszczać do szkoły, Fleming potrzebował pieniędzy, więc przyjął stanowisko magistra nauk ścisłych i pracował przez ponad rok, zanim rozpoczął studia podyplomowe w Royal College of Chemistry. W 1874 roku Fleming ponownie przerwał edukację z powodów finansowych i podjął pracę nauczyciela w Cheltenham College do 1877 roku. Następnie wstąpił do St. John ’ s College w Cambridge, gdzie James Clerk Maxwell był profesorem.

od Maxwella Fleming otrzymał silne fundamenty zarówno pod elektryczność, jak i magnetyzm. Stał się odludkiem społecznym, aby uniknąć zakłóceń, które mogłyby utrudnić jego pracę. Ku rozczarowaniu Fleminga i większości reszty świata, Maxwell zmarł przedwcześnie w 1879 roku na raka, uniemożliwiając mu dalszy wkład w edukację Fleminga lub naukę w ogóle. W 1880 roku Fleming ukończył doktorat i wkrótce potem rozpoczął karierę, która niewątpliwie uczyniłaby jego byłego nauczyciela dumnym.

po krótkim pobycie w Nottingham, Fleming został zatrudniony jako konsultant przez londyńskie oddziały Edison Telephone and Electric Light Companies. Pozostał tam przez dekadę, co pozwoliło mu pomóc w tworzeniu generatorów elektrycznych i systemów oświetleniowych w wielu dziedzinach. W 1884 roku praca Fleminga zabrała go tymczasowo do Ameryki, gdzie odwiedził Thomasa Edisona i po raz pierwszy otrzymał raport o efekcie Edisona. Badając zaczernienie, które miało miejsce w jego żarówkach, Edison odkrył, że jeśli eksperymentalna druga elektroda lub płytka została umieszczona w pobliżu żarnika w żarówce, mały prąd może zostać wykryty zarówno w płytce, jak i żarniku, a pierwsza była ujemna w odniesieniu do drugiej. W tym czasie efekt nie był zrozumiały, ale Edison opatentował żarówkę zawierającą talerz, a Fleming i inni sporadycznie eksperymentowali z nią w ciągu następnych kilku lat.

pod koniec XIX wieku Marconi zatrudnił Fleminga jako doradcę naukowego w swojej firmie telegraficznej, prawdopodobnie mając nadzieję, że może pomóc zrobić dla telegrafów bezprzewodowych to, co zrobił dla elektrycznych systemów oświetleniowych. Fleming szybko udowodnił swoją wartość, projektując stację bezprzewodową Poldhu, która stała się sławna wkrótce po jej ukończeniu dzięki osiągnięciu pierwszego bezprzewodowego transatlantyckiego przekazu 12 grudnia 1901 roku. Pomimo tego sukcesu, było wiele przeszkód do pokonania, zanim komunikacja bezprzewodowa stanie się praktyczna dla powszechnego użytku. Jednym z największych problemów w tym czasie był brak odpowiedniego wykrywania i wzmacniania sygnału, zwłaszcza dla fal radiowych wysokiej częstotliwości. Prostowniki kryształowe były następnie używane do przekształcania prądu przemiennego wytwarzanego przez fale radiowe w prąd stały, ale Fleming uważał, że może opracować bardziej wydajną metodę. Przywołując efekt Edisona i teraz będąc w stanie wyjaśnić go (dzięki pracy J. J. Thomsona nad elektronem) jako przepływ elektronów z gorącego włókna do płytki, Fleming opracował pierwszy prostownik elektroniczny.

Fleming nazwał swoje urządzenie prostujące, które zaadaptował z opatentowanej przez Edisona Żarówki zawierającej płytkę, zaworem oscylacyjnym. Ale później stał się znany pod innymi nazwami, w tym zaworem Fleminga, zaworem termionowym, diodą i, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, lampą próżniową. Fleming opatentował zawór, który funkcjonował zarówno jako detektor, jak i prostownik, w 1904 roku: jest to często uważane za narodziny elektroniki. Kilka lat później Lee de Forest udoskonalił lampę próżniową, dodając siatkę cienkiego drutu między dodatnimi i ujemnymi elektrodami w modelu Fleminga. Zmiana ta pozwoliła na większą kontrolę prądu. Lampy próżniowe tej konstrukcji były używane w radiotelefonach przez kilkadziesiąt lat, a także w telewizorach i komputerach elektronicznych, gdy pojawiły się te technologie. Sam Fleming był zaangażowany w początkujący przemysł telewizyjny pod koniec swojego życia, pełniąc funkcję prezesa Towarzystwa telewizyjnego w Londynie.

oprócz pracy konsultingowej, Fleming zajmował stanowiska akademickie przez większość swojego życia. Był przewodniczącym pierwszego w Anglii Wydziału Elektrotechniki uniwersyteckiej od jego założenia w University College w Londynie w 1885 roku aż do przejścia na emeryturę z tej uczelni w 1926 roku. Często przypisuje mu się opracowanie Zasady prawej ręki, aby pomóc swoim uczniom, u których był dość popularny, łatwo określić kierunkowe relacje między prądem, jego polem magnetycznym i siłą elektromotoryczną. Fleming był również aktywny w Physical Society of London, wygłaszając przemówienie inauguracyjne grupy w 1874 roku i ostatnie przemówienie w 1939 roku, kiedy miał 90 lat. Za swoje osiągnięcia naukowe i inżynierskie otrzymał wiele wyróżnień i nagród, w tym Faraday Medal od Institution of Electrical Engineers, Złoty Medal Instytutu Inżynierów radiowych i Albert Medal od Royal Society of Arts. Fleming został pasowany na rycerza w 1929 roku i zmarł, po niezwykle długim i produktywnym życiu, 18 kwietnia 1945 roku.