Jan Lievens

Jan Lievens, ook wel Lievens de Oude, Livius Johanis le Vieux, of Johannis Livens, Lievens ook gespeld als Lieversz(oon), Lyrins, of Leyrens, (geboren okt. 24, 1607, Leiden, Neth.- begraven op 4 juni 1674, Amsterdam), veelzijdig schilder en prentkunstenaar wiens stijl is afgeleid van zowel de Nederlandse als de Vlaamse School voor barokkunst.Hij was een leerling van Joris Van Schooten (1616-18) en van Rembrandts leraar Pieter Lastman in Amsterdam (1618-20). Na enige tijd in Leiden te hebben gewoond, werkte Lievens in Engeland (1632-35) en vervolgens in Antwerpen (1635-44). In 1644 keerde hij terug naar Amsterdam, waar hij belangrijke opdrachten kreeg en waar zijn werk zeer bewonderd werd. Maar zijn laatste jaren werden verstoord door schulden, eenzaamheid en zwerven.Lievens wordt vooral herinnerd door de werken uit zijn Leidse periode, die de invloed van en de concurrentie met zijn vriend Rembrandt laten zien, met wie hij daar een atelier deelde. Hij schilderde religieuze, allegorische en mythologische onderwerpen, portretten, genrescènes en landschappen. Sommige van zijn landschappen werden lange tijd toegeschreven aan zijn vriend Adriaen Brouwer. Tijdens zijn verblijf in Antwerpen verwierf zijn kunst een sterke smaak van de stijl van Van Dyck. In zijn latere jaren in Nederland beval Lievens’ beheersing van de Vlaamse grote wijze hem aan in officiële kringen en kreeg hij de opdracht om decoratieve doeken te schilderen voor het stadhuis in Amsterdam en andere gebouwen. Enkele van zijn vroege etsen zijn van Rembrandtkwaliteit.